MaeTing Diary

พี่ร่มไปเมืองจีน

วันนี้แม่ติงปีนขึ้นไปบนบ้านที่กำลังสร้างอยู่ค่ะ หนูอยากปีนบ้าง

พ่อแก๊วก็เลยพาหนูขึ้นบันไดบ้านอาจารย์ทรงสรรแทน

หนูชอบเล่าให้แม่ฟังว่า "บ้านพี่ร่มสวยมากๆเลยค่ะแม่ เป็นสีชมพูหมดเลย แล้วพี่ร่มก็เก่ง ใจดี แล้วก็สวยด้วย"

แม่ติงก็เลยบอกกับพ่อว่า "พรุ่งนี้เราไปดูบ้านของพี่ร่มกันนะพ่อ ให้มุ้งมิ้งเขาพาไป"

"คงจะไม่ได้หรอกค่ะแม่ เพราะพี่ร่มต้องไปเมืองจีนวันศุกร์ วันเสาร์ แล้วก็วันพระอาทิตย์ค่ะ"

เพราะหนูจำได้ว่าเมื่อตอนเย็นพ่อคุยกับแม่ว่าอธิการบดีต้องไปเมืองจีน

"ถ้างั้นเราก็ไปวันอื่นก็ได้นะ" แม่บอกอีก ส่วนพ่อแก๊วก็หัวเราะใหญ่เลย

"อ๋อ..วันพุธพี่ร่มก็ไปเชียงใหม่ค่ะแม่" หนูรีบบอกแม่

"ถ้างั้นไปวันพฤหัสก็ได้นะพ่อนะ"

"ไม่ได้ค่ะ เพราะพี่ร่มย้ายบ้านไปเมืองจีนแล้วค่ะ"

ขอให้หนูเป็นขอทานทีเถ๊อะ

หนูชอบดูเรื่อง "มหัศจรรย์วันเกิด" มากๆค่ะ

เพราะพี่นางฟ้าจะอวยพรวันเกิดให้เด็กๆ เด็กๆจะขออะไรก็ได้ค่ะ

ละครอีกเรื่องที่หนูชอบดูก็คือ "สาวน้อยอ้อยควั่น"

เพราะพี่อ้อยควั่นจะตัดผมสั้นเหมือนหนู แล้วพี่อ้อยควั่นก็ร้องเพลงเก่งด้วย

"เปิดหม้อ ไม่มีๆข้าวสุก หันมาเปิดกระปุกไม่มีๆข้าวสาร เลยต้องมานั่งจอนจ๋อๆขอทาน ช่างน่าสงสารเสียจริงเอย..."

หนูร้องได้ค่ะ และหนูก็อยากจะเป็นขอทานแบบพี่อ้อยควั่นด้วย

เพราะพี่อ้อยควั่นเป็นคนดี แล้วก็สวยด้วย

วันนี้หนูก็เลยเล่นกับแม่ติง หนูบอกว่า

"พี่นางฟ้า ขอให้หนูเป็นขอทานทีเถ๊อะ" แล้วหนูก็เอาถ้วยมานั่งขอทานแล้วแม่ติงก็ให้สตางค์ค่ะ

พอตอนเย็นมีละครสาวน้อยอ้อยควั่น หนูนั่งดูคนเดียว เพราะแม่ติงรีดผ้าอยู่ในห้อง

วันนี้พี่อ้อยควั่นถูกตำรวจจับ เพราะคิดว่าพี่อ้อยควั่นเป็นโขมยค่ะ

หนูร้องไห้แล้ววิ่งไปหาแม่ที่ห้อง แม่กอดหนูและบอกว่า

"แม่ก็เคยดูละครแล้วร้องไห้เหมือนกัน หนูสงสารพี่อ้อยควั่นเหรอ" หนูพยักหน้า

ตอนค่ำๆพ่อกลับบ้าน แม่เล่าเรื่องของหนูให้พ่อฟัง แล้วพ่อก็ถามหนูว่า

"แล้วทีนี้ลูกยังอยากจะเป็นขอทานอีกไหมล่ะ"

 

หนูจะเอาเหรียญทองมาให้แม่

วันนี้หนูต้องไปแข่งกีฬาที่โรงเรียนค่ะ

มีแข่งกระโดดไกล แข่งโยนลูกบอลเข้าโกล เตะบอลก็มีนะคะ หนูก็เลยตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง

“หนูจะตั้งใจโยนลูกบอลให้เข้าโกลค่ะแม่ หนูจะเอาเหรียญทองมาให้แม่ค่ะ”หนูบอกแม่แต่เช้า

“ถึงไม่ได้เหรียญทองก็ไม่เป็นไร หนูไม่ต้องเสียใจนะ” แม่บอก

“แต่หนูจะต้องทำได้ หนูจะเอาเหรียญทองมาให้แม่”

“แต่ถ้าหนูไม่ได้ล่ะ หนูจะร้องไห้ไหม หนูจะเสียใจไหม”

“หนูจะเสียใจค่ะ” หนูบอกแม่ทันที

“เสียใจได้ แต่อย่าเสียใจนานนะคะ ถ้าเราแพ้ ก็แสดงว่ามีคนเก่งกว่าเรา เราก็ต้องตั้งใจฝึกซ้อมให้มากๆ ปีหน้ามีแข่งอีก  เราจะได้ชนะ เข้าใจไหมคะ” แม่พูดยาวแล้วก็ยังพูดต่ออีก

“ แต่ถึงลูกจะไม่ชนะ ไม่ได้เหรียญทอง ก็ไม่มีใครว่าลูกหรอก แค่ลูกเป็นนักกีฬา ได้แข่งกีฬาแม่ก็ดีใจแล้ว ตั้งใจทำให้เต็มที่ ก่อนเล่นก็มีสมาธิ ไม่ต้องตื่นเต้นมาก แล้วแม่จะเป็นกำลังใจให้ลูกนะ”

“ต้องมีสมาธิเหรอคะ ถ้างั้นแม่ไม่ต้องไปเชียร์หนูแข่งก็ได้ค่ะ”

ของฝาก

หนูดีใจจังเลยค่ะที่อายิ้มกับอาวัฒน์มาเยี่ยมหนูที่บ้าน

อายิ้มเอาขอฝากมาเยอะแยะไปหมด

มีกำไลหยกกับที่คาดผมสีชมพูจากย่าตา หมวกซานต้าที่มีเพลงกับแผ่นหมุนๆจากย่าตุ๊กกับปู่อู๊ด

แล้วอายิ้มก็ให้พี่หมีพูห์ตัวใหญ่มากๆด้วย แต่ที่หนูชอบมากที่สุดคือ

ตุ้มหูค่ะ อายิ้มซื้อให้ตั้งกล่องนึง หนูชอบแบบที่เป็นวงใหญ่ๆแบบของอาเกดค่ะ

แต่พอลองใส่ดู มันหนักแล้วก็ใหญ่มาก อายิ้มก็เลยเปลี่ยนเป็นวงเล็กลงมาหน่อยให้หนู แล้วอายิ้มก็ใส่วงใหญ่ๆแทน

พอถึงวันที่อายิ้มจะกลับบ้าน อายิ้มก็ยังไม่ยอมคืนตุ้มหูวงใหญ่ๆที่อายิ้มเอามาฝากหนู เพราะหนูคิดว่าจะเก็บไว้ใส่ตอนโตค่ะ 

พออายิ้มอาบน้ำเสร็จ หนูก็รีบถามอายิ้มว่า

"อายิ้มขา แล้วตุ้มหูวงใหญ่ๆของหนูละคะ"

หนูมีขนจั๊กแร้แล้ว

“อายิ้มขา หนูมีขนจั๊กแร้แล้วค่ะ”

หนูบอกตอนที่อายิ้มมาเที่ยวเชียงราย

“จริงหรือ” อายิ้มถาม

“มีจริงๆค่ะ หนูมีขนจั๊กแร้แล้วจริงๆ”

หนูอยากให้อายิ้มรู้ว่าหนูโตเป็นสาวแล้ว

หนูก็เลยบอกว่าหนูมีขนจั๊กแร้แล้วไงคะ

เพราะหนูจำที่แม่ติงบอกได้ว่า

“ถ้าโตเป็นสาวแล้วหนูจะมีขนจั๊กแร้”