MaeTing Diary

ตัวเล็กลง

วันนี้หนูตื่นหกโมงเช้า แต่หนูยังรู้สึกง่วงอยู่เลยค่ะ

เพราะเมื่อคืนหนูกลับจากกรุงเทพถึงบ้านเชียงรายตอนตีหนึ่ง 

หนูถามแม่ว่า "วันนี้หนูต้องไปโรงเรียนไหมคะ"

แม่บอกว่าวันนี้วันจันทร์ หนูต้องไปโรงเรียน

โธ่ ! ทำไมต้องไปโรงเรียนด้วยนะ หนูอยากอยู่บ้านเล่นกับแม่มากกว่า

"หนูปวดท้อง ปวดแขน ขาหนูไม่มีแรงเลยค่ะแม่ แล้วหนูก็หายใจไม่ออก หนูคงจะไปโรงเรียนไม่ได้" หนูพูดเสียงน้อยๆให้แม่สงสาร

แล้วหนูก็ร้องไห้ น้ำตาไหลจนขี้ตาพองใหญ่เบ้อเลย

หนังตาบนกับล่างของหนูบวมฉึ่ง และมีจุดเลือดสีแดงๆขึ้นเต็มไปหมด แม่บอกว่าเส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังแตก

แม่พาหนูไปล้างหน้าล้างตา หนูมองกระจกห้องน้ำแล้วบอกกับแม่ติงว่า

"หนูรู้สึกว่าตัวหนูเล็กลง หนูไปโรงเรียนไม่ได้แล้วค่ะแม่ แม่ไม่สงสารหนูหรือ"

แต่ยิ่งหนูร้องไห้งอแงเท่าไหร่ แม่ก็ยิ่งไม่ตามใจหนู

แม่บอกว่าเด็กๆมีหน้าที่ต้องไปโรงเรียน เรียนหนังสือ

คุณพ่อแก๊วก็มีหน้าที่ต้องไปทำงานสอนหนังสือพี่นักศึกษา

ส่วนแม่ติงก็มีหน้าที่ทำงานอยู่ที่บ้าน

แม่บอกว่าถ้าหนูไม่หยุดร้องไห้ แม่จะให้หนูไปโรงเรียน

หนูหยุดร้องไห้ได้เลย หนูบอกกับแม่ว่า

"หนูจะอยู่บ้านช่วยแม่ทำงานบ้านค่ะ"

แม่ติงยิ้มแล้วกอดหนู แม่บอกว่า

"วันนี้แม่ให้หยุดพักได้ เพราะหนูคงจะเมื่อยตัว แล้วยังมีขี้มูกไหล พักให้หายแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปโรงเรียนก็ได้นะ"

ว้า...พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียนอีกหรือนี่

 

ต้นไม้ยิ้มได้

วันนึงหนูขึ้นไปเที่ยวดอยตุงกับแม่กับพ่อ

แม่พาหนูไปดูต้นไม้ แล้วก็ซื้อให้หนูต้นนึง

มันมีลูกกลมๆสีส้มๆ สวยมากๆเลยค่ะ

ต้นนี้ไงที่เมื่อวานหนูบอกกับแม่ว่า "หนูคิดถึงต้นไม้ของเรา"

หนูชอบช่วยแม่รดน้ำต้นไม้ค่ะ

เพราะแม่ติงบอกว่าคนต้องกินอาหาร ต้นไม้ก็ต้องกินน้ำ ไม่งั้นจะตาย

พอรดน้ำต้นไม้เสร็จ หนูก็มานั่งเล่นขายของ

แล้วหนูก็มองไปที่ต้นไม้ หนูรีบบอกกับแม่ว่า

"แม่ติงขาๆ หนูเห็นต้นไม้ยิ้มให้หนูด้วยค่ะ"

แม่ติงรีบวิ่งมาดู

"ต้นไม้พูดได้ด้วยค่ะแม่"

"เขาพูดว่าอะไรคะ" แม่ติงถามหนู

"ต้นไม้ชมว่ามิ้งเก่งค่ะแม่ แต่..ทำไมต้นไม้ถึงพูดได้คะแม่"

หนูสงสัยก็เลยถามแม่ติง

"ก็เป็นต้นไม้วิเศษไงคะ"

 

 

กลัวแม่ว่า

ไปโรงเรียนใหม่วันแรก หนูไม่ร้องไห้นะตอนขึ้นรถตู้น่ะ

เพราะแม่ติงนั่งไปส่งด้วย

แต่เปิดเทอมใหม่นี้หนูไม่กลัวน้องคนแขกแล้วนะ...เก่งไหม

เพราะหนูเคยเล่นขี่จักรยานกับเล่นบอลกับน้องคนแขกแล้ว

วันนี้เพื่อนๆที่โรงเรียนร้องไห้ด้วยค่ะ แต่หนูไม่ร้องหรอก

แค่น้ำตามันซึมๆ ออกมานิดหน่อย

กลางวันพ่อแก๊วกับแม่ติงมารับกลับบ้าน แม่ติงถามหนูว่า

"อยู่โรงเรียนร้องไห้ไหมจ๊ะ"

หนูคิดว่าถ้าบอกว่าร้องไห้ แม่ก็ว่าหนูไม่เก่งน่ะสิ

"หนูไม่ร้องไห้หรอกค่ะ  น้ำตามันซึมออกมาที่ตาหนูเองค่ะแม่"

 หนูชี้ให้แม่ดูที่ตา

"หนูคิดถึงแม่หรือจ๊ะ"

แม่ติงถามต่ออีกละ จะบอกแม่ยังไงดีน้า 

 อ๋อ...แม่ติงพาหนูเดินผ่านต้นไม้ริมรั้วโรงเรียนพอดี ตอบแม่อย่างนี้ก็แล้วกันว่า

"หนูไม่คิดถึงแม่หรอกค่ะ หนูคิดถึงต้นไม้ของเราค่ะแม่"

 

คุ้มกว่า

เมื่อวันก่อน พ่อแก๊วกับแม่ติงขับรถผ่านที่ขึ้นรถทัวร์

หนูมองเห็นรถทัวร์จอดอยู่เต็มไปหมด ก็เลยบอกกับแม่ติงว่า

"หนูอยากขึ้นรถทัวร์ไปสะบรี (สระบุรี) หายายเคียบ"

"เดี๋ยววันศุกร์เราก็ได้นั่งเครื่องบินไปหาคุณย่าที่กรุงเทพแล้วนะ" แม่ติงบอก

"หนูไม่อยากนั่งเครื่องบิน มันไม่มีของกินนะแม่" หนูอ้าง

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ซื้อของบนเครื่องแอร์เอเชียให้กินก็ได้นะ"

"แต่รถทัวร์พี่เขาแจกฟรีนะแม่"

แม่ติง...แป่ว !??!...

"แล้วบนรถทัวร์ก็ได้นอนมีผ้าห่มแจกด้วย แอร์เอเชียไม่มี"

"แต่หนูก็นอนบนเครื่องบินได้นะ"

แม่ติงนี่ดื้อจัง ไม่เชื่อตามที่หนูบอกเล้ย คราวนี้แม่เถียงไม่ได้แหงๆ

"แต่บนรถทัวร์ได้นอนนานกว่านะแม่ หนูอยากนั่งรถทัวร์ๆ"

 

สวัสดีค่ะ

ขอต้อนรับเข้าสู่เว็บไดอารี่ของมุ้งมิ้ง & แม่ติง ค่ะ

ติดตามอ่านเรื่องราวดีๆ

จาก "มุมมองของมุ้งมิ้ง"

หรือ "Mungming's Eye" ได้เลยค่ะ

(แท่ม..แทม...แท้ม...)