autisme is zo gek nog niet

na maanden zonder, liet Wesley afgelopen week weer een staaltje agressie zien.

de directe aanleiding was iets heel kleins, maar Wesley werd zo boos, dat hij alles en iedereen vergat en zich alleen nog maar op zijn boosheid concentreerde.

Wesley viel mij aan en ik had echt de grootste moeite om hem hem in bedwang te houden. iets anders was al helemaal niet mogelijk.

praten hielp niet. ik kan niet eens zeggen het ging het ene oor in en het andere uit, want het kwam niet eens binnen.

ik ken een paar grepen waarmee je er voor zorgt dat de aanvaller niets meer kan doen. helaas raakte Wesley hiervan nog veel meer overstuur, want een mama hoort een kind niet in de houdgreep te nemen.

ik heb al eerde gezegt dat de tijd dat ik Wesley fysiek niet meer aankan, als hij in zo'n bui is, snel zou komen. dat blijkt wel, want ik had de grootste moeite. ik heb via de ggz geinformeert naar cursussen oid om hiermee om te gaan, maar daar is nooit iets van terecht gekomen, want het ging zu goed met Wesley.

maandag toch maar weer eens even bellen...want dit kan niet, als die buien weer beginnen, gebeuren er nog eens ongelukken. en daar zit niem,and op te wachten.

oja, ik heb moeten slaan om Wesley uit zijn bui te krijgen. van pure schrik, kwam hij "weer terug in de wereld" ik heb niet hard geslagen, zijn wang was niet eens rood, maar dat wil ik nooit meer mee maken. dat kan toch niet.

Wesley heeft er gelukkig niets aan overgehouden. en ik? ik zal de komende dagen maar even lange broeken en mouwen dragen...